Het is ieders nachtmerrie: de dood van iemand om wie je veel geeft. Als klein kind heb je misschien meegemaakt dat je hamster of kat doodging. Waarschijnlijk was je kapot van verdriet. En een nieuwe hamster of kat kon dat niet goedmaken.
 

Doorgaans krijgen jongeren niet veel te maken met de dood. De eerste sterfgevallen die je mee zult maken zijn waarschijnlijk die van oudere mensen, zoals je opa of oma. Maar het kan ook gebeuren dat bijvoorbeeld je moeder of een vriend doodgaat. Bijvoorbeeld omdat ze ziek worden, een ongeluk krijgen of omdat ze zelf niet meer willen leven. Het is altijd heel erg als er iemand uit je omgeving overlijdt. Diegene moet je voortaan missen terwijl hij of zij heel belangrijk voor je was. Hoe moet je dan verder?

Er is niet één antwoord op die vraag. Rouwen doet iedereen op zijn eigen manier. Je kunt het niet goed of fout doen. De een huilt een week en gaat daarna door met leven. De ander moet een jaar stoppen met school of werken omdat de gedachten maar blijven afdwalen en het verdriet niet minder wordt. 
 

Over het verlies van een dierbare kom je nooit helemaal heen. Het gemis en het verdriet worden na verloop van tijd wel minder. Hoe lang dat duurt is niet te zeggen. Het kan dagen tot jaren duren. En dan nog kan op bepaalde momenten (bijvoorbeeld bij je afstuderen of als je gaat trouwen) of zomaar spontaan het verdriet heel hevig terug komen.

Op de sites www.verwerk.nl en www.achterderegenboog.nl vind je goede tips om om te gaan met je verdriet. Als je iemand anders wilt helpen, kun je daar ook vinden wat je wel en niet kan zeggen of doen. Verder kun je zien wat andere kinderen en jongeren over rouwverwerking te vertellen hebben.